Wil jij mijn vriendje zijn?

Wil jij mijn vriendje zijn?

Dirk Scheele zingt op een van zijn albums een lied over een goudvis met daarin de zin:  ,,Soms kijkt hij me aan, alsof hij zeggen wil, wil jij mijn vriendje zijn”? . En dat liedje hoor ik vaak. Ik heb hem deze zomer een paar honderd keer gehoord onderweg, tijdens en op de terugweg van de zomervakantie in Frankrijk. Maar dat liedje zet mij vaak aan het denken. Want het is iets wat ik jonge kinderen zonder blikken of blozen hoor vragen, maar volwassenen nooit.

Waarom dit blog? Om ouders te laten weten dat je niet de enige bent. We zijn allemaal wel eens eenzaam, of maken ons zorgen of onze vriendenkring groot genoeg is. Het is niet raar, het is niets om je voor te schamen. En wanneer je er niets aan doet, niet over praat en geen actie onderneemt, zal het ook niet zomaar veranderen.

Ik heb het binnen mijn bedrijf, welk onderwerp het ook betreft, over het sociale netwerk. En hoe enorm belangrijk dit is. Ik geef scholing aan zorgprofessionals, en leer hen dan hoe zij ouders kunnen ondersteunen in het bouwen van een sociaal netwerk. Dat ze moeten weten wat er in hun omgeving is aan babycafe’s en andere plekken waar ouders zijn. Maar toch zie en spreek ik veel mensen die hier tegenaan lopen.

We willen allemaal graag voor ons een kind een goed gevulde kamer met visite wanneer zij jarig zijn.
Of om een leuke zondag mee door te brengen.Heb je een grote familie? Kan het zijn dat het zo gevuld is. Maar veel mensen hebben dat niet, of de familie woont ver weg. Of ze hebben het wel, maar de banden liggen niet helemaal optimaal. Misschien verhuis je naar een nieuwe omgeving, aan de andere kant van het land. Misschien is contact leggen niet iets wat je makkelijk doet, maar wil je het wel graag. En zo kun je een hele lijst scenario’s opnoemen. Het kan nu eenmaal zijn dat je nu in een situatie zit waarin je niet gelukkig bent en sociale contacten mist. Met je kind ga je aan tafel zitten om een lijstje te maken met uitnodigingen voor het kinderfeestje. Ik heb echt nog nooit een lijstje gemaakt met namen om uit te nodigen op de verjaardag van mijn kleintjes.  Wat ik terug hoor van andere ouders is dan ook; ja zit iemand wel te wachten om naar mijn “verplichting”  te moeten komen? Komt dat ook niet door de collectieve hekel die we zogenaamd hebben aan kinderverjaardagen? Wanneer het gaat om mensen en kinderen die ik leuk vind, vind ik kinderverjaardagen eigenlijk alleen maar hartstikke leuk.

Er zijn in Nederland heel veel mensen eenzaam. Wellicht is de meest bekende groep daarvan de ouderen. Wat overigens ook vreselijk is, vanuit mijn zorgverleden ken ik dit van heel dichtbij. Wanneer we aan eenzame mensen in de samenleving denken, komt al snel het beeld van “die meneer op de hoek met dat hondje” bij veel mensen op. Of iemand die op zolder zit met treintjes.
Dat laatste voorbeeld mag ik wel noemen, ik spaar al sinds mijn 17e Fleischmann. Niet dat ik er wat mee doe… maar ooit! Maar het zijn juist ook jonge ouders. En met name moeders voelen vaak gevoelens van eenzaamheid. De periode rond de geboorte sta je vol in de aandacht! Een stroom aan kaarten, kraambezoek, berichtjes, de hele rambam. Maar na een paar weken zakt de grootste aandacht af. Partners moeten weer aan het werk en het gewone leven komt weer inzetten. Dagen kunnen dan enorm lang zijn zo alleen met je baby. Simpelweg roepen: nodig mensen uit, ga lekker op pad! Is niet altijd een oplossing. Want waar naar toe? en wie dan?

Mensen uitnodigen, of aangeven dat je vriendschap wilt sluiten is enorm spannend. Wat als de ander nee zegt? Op het schoolplein, waar ik onze oudste 2 dagelijks ophaal, gebeurd eigenlijk hetzelfde als met de kinderen alleen dan onder ouders. Het plein stroomt vol, de schoolbel gaat en de verwachting loopt op. Wie wil er met mij spelen? Kinderen lopen soms lukraak op elkaar af om te vragen of ze het zien zitten om te komen kijken bij hun nieuwe Lego doos. Ik zou toch de zenuwen in mijn keel hebben om zomaar aan een van de ouders te vragen of ze mijn nieuw gevonden theesmaak komen uitproberen. Terwijl er heus een aantal moeders zijn die ik dat graag zou vragen.
Helaas zijn er bij ons een aantal erg leuke ouders niet meer op school.

Ook bijzonder hieraan is dat je hoopt dat je kinderen sociaal zijn, en contact kunnen leggen, vriendjes maken. Zelf kon je dat ook ooit, waarschijnlijk. Waarom is dat nu dan zo anders?

IMG_0712

Vrienden maken tot de max. In je pyjama, op de camping, gewoon aanschuiven en een paar uur plezier hebben.

We leven allemaal best wel een “eigen leven”. Met Facebook laten we allemaal zien hoe geweldig het allemaal is en voelen ons vaak na een half uurtje social media enkel beroerder dan hoe we er op gingen. De kleurige foto’s, de berichten van hoe andere leuke uitjes hebben en vooral met wie dan allemaal wel niet. Oei, die kunnen pijn doen. Maar ook deze mensen zitten niet elke dag met iemand koffie te drinken. En natuurlijk deel je deze momenten, want het is ook gewoon leuk om te vertellen wat voor fijne dag je had! Aangeven dat je het allemaal even echt niet zo leuk vindt, dat is heel wat anders. Facebook, of een ander online platform, kan een heel mooie manier zijn om mensen te leren kennen en misschien eens af te spreken. Maar dat laatste, dat afspreken. Dat is gewoon spannend! Zit die ander wel te wachten op jouw aanwezigheid? Wil die wel komen op de verjaardag van je kind, en willen ze wel dat jij dan ook op dat van hen komt? Op een besloten online groep, waar ik lid van ben, werd begin dit jaar een oproep gedaan: wie zochten er nog meer andere gezinnen om mee om te gaan. Ik vond het een meer dan eerlijk en geweldige vraag. Ik schrok alleen wel van de stroom aan reacties. En waar ik oprecht van mening ben dat social media je in contact kan brengen met mensen, en er heel mooie dingen uit kunnen ontstaan, vind ik ook dat het ons leven op veel vlakken alleen maar moeilijker maakt.

,,Kom je kijken naar mijn nieuwe Lego doos.” Ik zou toch de zenuwen in mijn keel hebben om zomaar aan een van de ouders te vragen of ze mijn nieuw gevonden theesmaak komen uitproberen.

Waar niet iedereen zich er van bewust is dat jonge ouders zich soms heel eenzaam voelen, verwacht je het ook niet altijd van mensen die je “kent”  uit je omgeving.
Mensen denken van ons dat het hele hok zit vol gepropt met mensen op een doorsnee zaterdag. Dat is zeker niet het geval. Ik praat makkelijk, leg heel makkelijk een eerste contact en daarna wordt het best moeizaam (ik ben er niet vies van heel eerlijk te zijn over mijzelf, om een ander daar mee te helpen). En ik kom regelmatig mensen tegen dit net zo ervaren. En dat zijn vaak juist mensen waarvan je je echt niet kunt voorstellen dat zij niet zwemmen in de vrienden. Maar toegeven dat je dit ervaart, ja dat is nog wel een ding natuurlijk. 

Ik schreef al eens eerder een blog over elkaar vaker langs vragen. En dat is echt makkelijker gezegd dan gedaan. Tijdens Liefdevolle verwachting maak ik bewust gebruik van groepen. Zodat mensen elkaar in de regio ook leren kennen. Ik juich initiatieven als baby cafe’s ten zeerste toe,  en organiseer mee in draagwandelingen. Allemaal kleine stappen naar een sterker sociaal netwerk.

Wie durft? Hoe ervaar jij dit? Hoe bouw jij aan je sociale netwerk? Ben je tevreden in je huidige situatie, of starten we hier een “Liefdevol Dragen contact advertentie voor gezinsvriendschappen” ? Laat vooral een reactie achter.

 

 

 

 

3 reacties

Miluška Flooren

  • Miluška Flooren

    Wie durft? Ik wel… Dapper? Of misschien toch gewoon ook het stukje “als je niets doet verandert er ook niets”?

    Ik heb gemerkt dat er vriendschappen veranderden of zelfs vergingen toen ik moeder werd. Jij en je beschikbaarheid veranderen als je een kleintje op de wereld zet. Daar waar je je eerst makkelijk vrij kon maken voor een kopje koffie, een avondje stappen of een stuk wandelen op het moment dat het de ander ook uit kwam, wordt dat heel anders met een kindje. Je wordt veel minder beschikbaar. Je kleintje houdt je 24/7 bezig, in gedachten en/of fysiek. Daar zijn niet alle vriendschappen tegen bestand. En nu als alleenstaande moeder is dat alleen maar lastiger, want alles wat ik wil afspreken moet of bij mij thuis, of met kinderen, of op de momenten dat de kinderen bij hun vader zijn. Lastig, heel lastig, voor mensen zonder kinderen of kinderen in een andere leeftijdscategorie. Lastig, maar niet onmogelijk, om het even positief te houden.

    Een handje vol goede vrienden en vriendinnen van voor mijn eerste zwangerschap vormen nog altijd een heel belangrijk onderdeel van mijn leven en dat van mijn kinderen. Lang leve (beeld)bellen en het “gewoon” mensen wat vaker uitnodigen voor een kop koffie of thee, of een ovenschotel. 😉 Zij begrijpen uit ervaring of gewoon vanuit wie ze zijn hoe het werkt met 2 jonge kinderen en als alleenstaande moeder. Mensen die ik meerdere keren per week spreek of waarmee ik appjes heen en weer verstuur. Een enkeling zie ik ook wekelijks face to face. En sommigen maar eens per maand of zelfs eens per meerdere maanden. Iedere vriendschap is anders, maar goed zoals ie is.

    Maar zelfs met hen in mijn leven voel ook ik me soms (of is geregeld een eerlijkere omschrijving?) best eenzaam. Als de kinderen bij hun vader zijn; als de jongste in bed ligt en de oudste zichzelf vermaakt en ik geen huishoudelijke klusjes kan verzinnen of daar geen zin in heb; of als de kinderen om 19.30 beide in bed liggen en ik nog een hele (eenzame) avond voor me heb… Ja dat zijn soms best eenzame momenten. Niet altijd, want soms is het ook gewoon lekker om alleen te zijn hoor, maar soms, zeker weten.

    Initiatieven als het mama-cafe of de meeting eens in de maand in Borculo kan ik alleen maar toejuichen. Net als muzieklessen met de kinderen, babyzwemmen en de draagwandelingen. Tot nu toe lukt het me overigens alleen om naar muziek te gaan met de kinderen ivm werkdagen, andere en de dagen waarop die andere dingen plaatsvinden/-vonden. Maar er gaat een moment komen waarop een draagwandeling me wel gaat lukken. Er komt een meeting in Borculo die niet samen valt met een muziekles. En/of er komt een ander initiatief voorbij waaraan ik (al dan niet met kinderen) kan deelnemen. Altijd in voor het leggen van nieuwe contacten. Een van mijn beste vriendinnen heb ik leren kennen door een situatie in te stappen waar ik niemand kende en uiteindelijk de vraag te stellen of ze zin had een keer een kop thee te komen drinken. Het ergste wat ze had kunnen doen was “nee” zeggen… De wereld zou niet vergaan zijn en nu heb ik er een enorm goede vriendschap aan overgehouden. Je weet nooit waar je zielemaatjes tegen komt en remember: als je zelfs niets doet is het risico groot dat er niets verandert, omdat de ander er hetzelfde over denkt…

    Gerdi Oonk
  • Miluška Flooren

    Heel leuk om te lezen. Zelf ben ik geen moeder en ben ook niet in een relatie verwikkeld, behalve die met mijzelf, mijn mantelzorgvriend/achterbuurman met beginnende Alzheimer, …. en nog een rijtje mensen die heel dichtbij me staan. Dit zijn allemaal mensen die ook geen ‘relatie’ hebben en de meeste hebben geen kleine of wat oudere opgroeiende kinderen. Mijn zusje woont in Amerika en is daar heel eenzaam. Dat zit deels in haar zelf en deels door haar omgeving, ze woont in een reactionaire staat. Haar zoon is nu 15. Toen hij 2 was ging ze gezellig naar de ‘mummy and me club’ om andere ouders met leeftijdsgenootjes van haar zoon te ontmoeten én voor de band met haar zoon en hem langzaam te laten socializen… tót ze een ‘relatie’ kreeg met de juf van de mummy and me club… hetgeen een andere uitleg aan de naam van het clubje gaf. De man van mijn zusje was destijds voor zijn werk ver van huis. Bij terugkeer heeft ze hem direct op de hoogte gesteld en vroeg hij onmiddellijk scheiding aan… en dit terwijl mijn zusje al in de war was en veel moeite had met het leven en contacten vóór ze besloot bij de vader van haar zoon te gaan wonen in Amerika….. Such is LIFE, (too). … So, WHAT can we do?

    Saskia Karels
  • Miluška Flooren

    Zélf zou ik het leuk vinden met ouders en kinderen om te gaan. Ik ben geen ‘ouder’ en dit lijkt een handicap voor mensen die wèl ‘ouder’ zijn.
    Máár is dat ook wáár?
    Ik weet dat kinderen me heel leuk vinden en ik zou een leuke ‘tante’ kunnen zijn. Toen mijn hond nog leefde had ik samen met mijn hond leuk contact op straat maar verder kwam het destijds niet – te vergelijken met het schoolpleincomplex. Inmiddels zit ik zelf steeds lekkerder in mijn vel en ik heb heel veel zin om heel veel mensen te helpen zich lekkerder te voelen. Ik zie de eenzaamheid om me heen en het niet-verbonden zijn met elkaar. Doodzonde dat er in Nederland zo in hokjes wordt geleefd door velen.

    Bij de hand, bij de hand, neem je vriendje bij de hand…. zongen de vroeger op school….

    Zullen we afspreken dat we allemaal vriendjes zijn?

    Saskia Karels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *