papa is de oppas

papa is de oppas

Een poosje geleden las ik een Engelstalig blog waarin de hoofdvraag als volgt was: “krijg je, als man zijnde, op je werk weleens de vraag waar je kinderen zijn”. Het antwoord van de echtgenoot in dit geval was “nee”. Ik stelde dezelfde vraag eens aan mijn man. Met een heel vragend gezicht kreeg ik ook een “nee” te horen. En deze situatie is gek.

Ik heb een eigen bedrijf, een onderdeel daarvan is het schrijven van deze blogs. Maar ik ben  ook met regelmaat buiten de deur aan het werk. Soms ben ik daar voor een hele dag van huis. Ik krijg dan vaak de vraag “Waar zijn je kinderen dan”?  Ik krijg de vraag soms van deelnemers van de opleiding die ik geef, of van mensen uit mijn omgeving wanneer ik vertel wat ik allemaal doe, of zelfs van familieleden. En wanneer ik dan antwoord met “gewoon….thuis?!”, zijn er een aantal vragen die dan vaak kunnen volgen. ,, Past je man nu op”? Hoor ik het allermeest.
Nee. Mijn man past niet op. En waarom hij niet de oppas speelt, wil ik in dit blog graag uitleggen.

Samen
Al een jaar of 10 geleden was het wel duidelijk voor ons beide, we wilden samen erg graag kinderen krijgen op een mooie dag. In 2010 maakten wij samen de beslissing om niet langer anticonceptie te gebruiken en samen proberen om in verwachting te raken. Samen deden wij een zwangerschapstest en samen werden wij ouders. Dat traject hebben we vervolgens nog eens twee keer samen doorlopen. Samen is codewoord hier. Samen zijn wij ouders. Mijn man werkt buitenshuis, ja dat maakt dat hij minder tijd bij onze kinderen kan zijn dan ik. Ik ben namelijk overdag thuis wanneer hij werkt. Dat is overigens ook een keuze en verdeling die wij samen hebben gemaakt. Net zoals dat hij thuis is wanneer ik werk.
Ik ben moeder, ik doe een poging tot opvoeden en ik werk buitenshuis wanneer mijn man thuis is.
Het is eigenlijk zo gegroeid dat, de gene die heeft gewerkt het grootste deel van het bedritueel op zich neemt. En nee dat is niet om de ander te ontlasten, dat is omdat het zo’n fijn moment is. Wij vinden het fijn en belangrijk intensieve oudertijd met je kind door te brengen. Naast het omkleden, tanden schoon en een verhaal, kun je ook dan nog even de belangrijkste dag zaken samen doornemen.

Ik hoor en lees soms dat mannen, volgens vrouwen, minder te zeggen hebben over de opvoeding dan zij.

Daar krijg ik ook best vaak vragen over die voortkomen uit verbazing. Want na een dag werken ook nog een klusje doen? Een klusje? Ik zie onze kinderen niet als “klusje”. We kozen immers samen voor kinderen, dus willen we beide ook met hen bezig zijn. Natuurlijk… Als er een heeft zitten poepen, kijken we ook regelmatig of de ander er voor te porren is. Maar, wie is er nou gek op poep?! Wederom verbazing: ,,Doet jouw man poep”?! Jazeker, van luier tot wc.

Mijn man, met de eerste luier van onze jongste <3

Mijn man, met de eerste luier van onze jongste <3


Nog een grote ogen moment: ik geef borstvoeding, dus wanneer ik er niet ben moet er gekolfde melk zijn. Mijn man is voorraad manager. Hoe moet ik nou weten hoeveel gekolfde melk mijn dochter drinkt wanneer ik er niet ben? Dus ik krijg van hem te horen of ik meer moet kolfen, of hoe groot de porties verpakt moeten zijn. Er is überhaupt vaak verbazing over het feit dat hij “zich kan redden” met drie kinderen. Ik weet het niet hoor, het is geen reddingszwemmen. En dan ruimt hij ook nog eens de keuken op.

 

Verbazing

Gelijkheid is wat we willen. Gelijke kansen op de werkvloer, gelijke salariëring, meer vrouwen op tv etc. etc. “We” willen dat vrouwen in alle opzichten gelijk worden gewaardeerd aan mannen. Andersom is dat echter niet het geval wanneer we praten over ouderschap. Ik lees en hoor regelmatig dat moeders vinden dat bepaalde keuzes in de opvoeding niet  “aan de vader” zijn. Wanneer dat gaat over het willen geven van borstvoeding begrijp ik dat het lastig is. Want stel, jij wilt geen borstvoeding geven maar jouw man wil dat vloeibare goud wel graag. Het is jouw lichaam, daar heeft een ander de regie niet over. Maar wanneer de man graag wilt dat er iets in de opvoeding gebeurd, lees en hoor ik met grote regelmaat dat dit “aan de moeder” is. Houdt dit ook niet het “vraag maar aan je moeder” in stand? Waar dan ook al zo massaal over gezeverd wordt?

Wat mij stoort, is dat het voornamelijk vrouwen zijn die dit uiten. Er wordt nogal lacherig gedaan over de zorgcapaciteiten van mannen, maar ondertussen wordt er net zo hard geklaagd over het allemaal op het bordje krijgen van de luiers. We willen allemaal graag dat onze mannen gelijkwaardig meehelpen in huis, maar ondertussen maken we aan de andere kant van het lijntje alles wat zij doen belachelijk.

,,Doet jouw man poepluiers? Redt hij zich met drie kinderen”?  Ik weet het niet hoor, maar het is geen reddingszwemmen !?

Maar ook mannen onderling, die elkaar bespotten om dezelfde redenen als waar ik hierboven over schrijf. Waarom is dat? Waarom is het verzorgen van je kind iets dat je “verwijfd” maakt, minder man. Bestaat er iets als minder man zijn? Ik ken persoonlijk geen enkele vader die het niet fijn vindt om te knuffelen met zijn kind, of om bijvoorbeeld samen te douchen. Een positieve kanteling vind ik dat het in de mode raakt dat mannen new born fotoshoots doen met hun kind. Vanuit Amerika zag ik zelfs initiatieven als Daddy Daughter hair school


Voorleven en spelen

Met volwassenen werkt het net als met kinderen (dat schijnen immers ook mensen te zijn), wanneer je een kind heel de dag verteld dat het stout is of iets niet kan, zal het zich hier ook naar gaan gedragen. Want dat is immers wat er van hem wordt verwacht. Wanneer je een man heel de dag verteld dat hij incapabel is de zorg voor zijn kind op zich te nemen, zal het zich hier ook naar gedragen. Is dat volledig terecht? Nee. Het is natuurlijk makkelijk om dat als reden voor je te houden niks te doen. We willen graag dat onze kinderen opgroeien tot zelfstandige, evenwichtige en respectvolle volwassenen. Dan moeten we elkaar ook met respect behandelen. Als een man zou zeggen tegen zijn vrouw dat haar mening minder zwaar telt dan die van hem, dan hebben we de rapen gaar! Waarom vinden we het dan oké om zo massaal onze mannen buiten spel te zetten?

Wanneer mijn man een avondje naar de bioscoop gaat, ben ik dan ook de oppas?

Terug naar de praktijk. Kinderen kijken de hele dag naar alles wat wij doen, hoe we dat doen, hoe we met elkaar omgaan en deze informatie zullen zij meenemen als referentiekader in de rest van hun leven. Wat zij zien en beleven, maakt vele malen meer impact dan wat wij ze vertellen. Voorleven heet dat. Ik kan mijn kinderen wel uitleggen dat met U spreken en dankjewel zeggen netjes is, maar wanneer ik dit zelf vervolgens niet doe……  Dus een evenwichtige rolverdeling in huis is belangrijk. Maar ook het spel speelt hierin een belangrijke rol. Nou weet ik dat je niet snel denkt aan het geven van een pop of een keukentje aan je zoon, maar ook zij vinden dat vaak erg leuk! Kinderen spelen graag grote mensen situaties na. Denk maar aan speelgoed telefoons of eigen sleutels.Daar leren zij namelijk van. En wanneer er een nieuwe editie wordt toegevoegd aan het gezin, vinden oudere kinderen het enorm leuk om te mogen helpen met badderen en aankleden. Zelfs luiers zijn een klein feestje.

 

Net uit bad, papa regelt het wel even

Net uit bad, papa regelt het wel even

Ba(n)d
Je kind een schone luier geven of in bad doen, is meer dan er alleen voor zorgen dat zij schoon worden. Zorgactiviteiten spelen ook een rol in het proces van hechting. Het feit dat jij er toe in staat bent dat kleine bundeltje mens te verzorgen, geeft je een enorme boost qua zelfvertrouwen. Wauw, ik kan dit gewoon! Het intense contact dat je samen hebt tijdens deze activiteit is ook belangrijk. Naar elkaar kijken, hoe reageert je baby op het warme water, of op dat frisse doekje bij het verschonen. Het waarnemen van jouw reactie op de reactie die je baby geeft is ook weer belangrijk voor de ontwikkeling van je kleintje. Praat tijdens het verzorgen van je baby ook vooral veel tegen hem of haar. Vertel wat je gaat doen, zing misschien een liedje, trek gezichten naar elkaar, maak contact!  Wanneer je kind ouder wordt, vinden juist tijdens deze moment vaak de meest waardevolle gesprekken plaats. En wat dacht je van het insmeren in de zomer? Even samen bespreken welke toffe glijbaan er genomen gaat worden, of wat ook alweer de afspraken waren zo op het strand.

Geen oppas
Gelijkheid.Dat is in de basis alles waar ik naar streef. Weg met de verdeling tussen mannen en vrouwen rondom de zorg van kinderen. Vooral ook weg naar het belachelijk maken van elkaar. Wij vrouwen zijn meer dan broedmachines die kinderen opvoeden en op mannetje lief wachten, en mannen zijn zoveel meer dan verwekkers.

“Wij”  hebben immers eeuwen lang gestreden om op gelijke positie te worden gezien als mannen, waarom is dit andersom dan plotseling niet belangrijk?

Ik kwam van de week het citaat tegen Als een vader full time werkt en de kinderen eigenlijk altijd met de moeder zijn dan is een vader toch ook aan het oppassen als hij even een paar uurtjes bij de kids is zodat mama even tijd heeft voor haarzelf?
Wanneer een vader fulltime werkt, wat best vaak het geval is, is hij niet alleen maar thuis zodat mama tijd heeft voor zichzelf. En welke moeder kent het niet, even naar boven glippen wanneer je man thuiskomt? Even een kwartiertje op bed liggen voordat de avondspits start. Dat maakt hem geen oppas. Hij is thuis, omdat hij bij zijn gezin wil zijn. Werken doet hij om geld te kunnen verdienen, ik ben voornamelijk thuis zodat de kinderen ook gewoon thuis kunnen zijn en wij niet afhankelijk zijn van opvang. Maar ben ik dan nu dus de opvang? Dat zou nooit iemand zo zeggen. Maar waarom is dit andersom dan wel het geval? Wanneer mijn man naar de bioscoop gaat met een vriend ben ik toch ook niet de oppas? Overdag werken betekent daarnaast ook niet dat je in de avond dus niets meer hoeft te doen. Ik zit thuis niet heel de dag naar as the world turns te kijken (bestaat dat nog?). Ik ben thuis ook heel de dag druk, dat noem ik geen werk. Maar ik ben na een dag thuis voor alles zorgen meer moe dan na een dag werk.

 

O,en de beste hier in huis met nekpluis en oorsmeer bij kleine baby’s? Ik ben het niet.

Voel jij je nou absoluut niet aangesproken door deze woorden? Wat enorm fijn!
Reageren hierop? Graag! Voel je vrij om dat hier beneden te doen.

 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!
cropped-hart-los.png
Jouw gegevens worden met respect behandelt

Miluška Flooren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *