Waarom ik mijn kinderen niet online plaats

Waarom ik mijn kinderen niet online plaats

Duizenden foto’s, honderden filmpjes, ontelbaar veel verhalen, voorbeelden en quotes leveren mijn drie fantastische kinderen. Maar ik plaats ze niet zomaar online.

Ik vind persoonlijk dat mijn kinderen de leukste zijn van mijn wereld. Ze zijn grappig, slim, knuffelig,

Ongevraagd kort haar in de brugklas.

Ongevraagd kort haar in de brugklas.

mooi, veerkrachtig en ach… Ik kan het beter samenvattend als “fantastisch”. Zonder grappen, ik ben dol op ze. En ergens zou ik dat de hele dag van de daken willen schreeuwen. Nou hoor ik mijzelf vaak vertellen aan mensen om mij heen hoe leuk ze zijn, maar ik plaats het niet online. En des te ouder ze worden, des te meer dat issue speelt. Want alles staat tegenwoordig maar online. Voorop: ik vind daar niets van. We maken allemaal als ouders overwegingen en we denken nou eenmaal niet allemaal hetzelfde over zaken. En dat is OKÉ.

Wij hebben er heel bewust voor gekozen om dit niet te doen. Ik wil graag uitleggen waarom.
In de eerste plaats geldt voor ons het volgende: Onze kinderen zijn te jong om zelf actief mee te beslissen hierin. Zij weten niet wat Facebook is, en daarnaast zijn ze te jong om te overzien wat voor impact en bereik een online foto heeft. Eens online, is altijd online. Een foto kan makkelijk worden opgeslagen of verspreid, ook wanneer je hem in een privé setting deelt. Ik ben niet meteen bang voor enge mannetjes die weet ik veel wat uitspoken met hun kiekjes. Ja, ik ben daar wel bang voor, maar dat is niet mijn eerste overweging.

 

Zou mijn moeder het verhaal over het in de beerput vallen online hebben gezet, zou dat voor mij voelen alsof zij de microfoon ter hand had genomen tijdens het plaatselijk carnaval in de bomvolle gymzaal

 

Ik krijg dan vaak de opmerking dat ik toch ook geen blote billen foto’s online hoef te zetten?
Of dat we nou eenmaal in een moderne tijd leven en dat het er bij hoort?
Hoe ik dat dan denk te doen met school en de schoolwebsite?
Vindt je het dan niet leuk dat andere mensen ook de foto’s kunnen zien?
O ja natuurlijk, ik vind persoonlijk dat ze grandioos genoeg zijn om op een billboard naast de A1 te plaatsen. Maar ik doe het niet.

Privacy
Ik ben als moeder verantwoordelijk voor onze kinderen. Zij krijgen zelf zo veel mogelijk verantwoording en regie in eigen handen, maar wel tot een zekere grens. Privacy is daar een voorbeeld van. Ze mogen zelf bepalen wat ze vertellen over zichzelf aan andere mensen, maar ook wat ik mag vertellen over ze. Ook hebben kleine kinderen geen reëel beeld van wat privacy is. De middelste vertelde rustig in de winkel, aan een vreemde, dat ze straks gaat poepen.
Ik weet nog hoe vervelend ik het vond als kind wanneer er iemand een “o zo leuke anekdote” over mij aan het oreren was op een feestje, terwijl ik dat helemaal niet wereldkundig wilde hebben. Dan beperkte het zich begin jaren ’90  nog tot die huiskamer vol volwassenen en, als het heel lollig was, zouden zij het misschien nog eens aan iemand doorvertellen. Nu staat het online.
Ik heb even rondgesnuffeld, de meeste mensen in  mijn Facebook vriendenlijst zitten zo aan de 200 online vrienden. Dat is alsof mijn moeder de microfoon zou pakken tijdens de bomvolle gymzaal op het jaarlijkse carnaval, om zo het hele dorp en omstreken te vertellen over hoe ik voluit in de poep gevallen was (oké.. een beerput en ik deed het 2 keer achter elkaar…) Een kind heeft ook zeker schaamtegevoel, en wanneer mijn kinderen echt aangeven dat ze niet willen dat ik iets verder vertel of het als grappig wegzet, doen we dat ook niet.

Ik heb uit mijn archief een aantal foto’s gehaald van mij als kind. Foto’s waarvan ik het heel erg vond wanneer anderen ze zagen. Nog vreselijker wanneer ze aan de muur hingen. Het zijn voor jullie waarschijnlijk geen rare foto’s, ze laten typische jaren ’90 en begin ’00 mode zien. Maar ik heb mijn eigen redenen me diep voor die kiekjes te schamen. Nu als volwassene minder dan toen. Een alledaags uitziende foto, kan voor de persoon op de foto wel een heel beladen gevoel hebben. En dan staat hij online! For the whole world to see…
Ik ga dus even met de billen bloot om mijn punt duidelijk te maken. (zie de foto’s in deze blog)

20161024_125121

Kerst op de kleuterschool

Ik zie van alles langskomen online. Van kinderen die op het potje zitten, het resultaat dat ín het potje zat, blote kinderen op het strand, kinderen die lelijk gevallen zijn, kinderen die zichzelf hebben aangekleed, trotse kiekjes van diploma’s (met privé gegevens zichtbaar…), foto’s waar andermans kinderen zichtbaar op zijn en ga zo maar door. Ik geniet van die foto’s. Ik vind het vaak zo herkenbaar of grappig, vertederend tot confronterend. Ik vind het leuk om al die  (groot)ouders zo trots te zien zijn. Ik vind het niet oké wanneer kinderen online in de zeik worden gezet.

Maar het zijn ook verhalen over je kind of hele ode’s. Ja die vind ik ook prachtig en waardevol. Maar ook weer zo privacy gevoelig. Ik ben best benieuwd hoe mijn man zou reageren wanneer ik hem online een ode breng, waarin ik beschrijf hoe hij onder de douche staat, of in welke zin hij gegroeid is dit jaar, dat hij het zo fijn vindt wanneer ik… Nouja ik stop alvast maar met schrijven, want ik ben nu al een beetje zenuwachtig dat hij denkt “moet dit nou”? Dat is dus ook zo voor mijn kind.
Lastig vind ik het wanneer er bijnamen/koosnaampjes voor je kind in beschreven staan en persoonlijke details. Eens online… áltijd online! En moet je online willen hebben staan dat jij je kind altijd “muizepluis” noemt? Daar zit je dan in de brugklas, met je moeder en haar open Facebook of haar blog website.

 

Ik krijg vaak de opmerking dat ik “toch ook geen blote billen foto’s online hoef te zetten”. Met de foto’s in dit blog, die heel alledaags ogen, wil ik aangeven dat een “normale” foto voor het kind op de foto een heel andere betekenis of beladen gevoel kan hebben.

 

Groepsfoto’s, sportverenigingen en (kinder)feestjes
Op scholen is tegenwoordig ook de trend dat er veel foto’s worden gemaakt in de klas die online komen te staan. Hartstikke leuk joh, al die plaatjes! Maar niet van mijn kind. School is in mijn ogen absoluut een setting waarin je veilig moet kunnen leren en ontwikkelen zonder dat de wereld mee kijkt. Wij hebben een erg fijne basisschool gevonden die goed omgaan met de door ons aangegeven behoefte aan privacy. De oudste staat nooit recht in zijn gezicht of alleen online. Een groepsfoto vinden we een minder groot probleem, maar ook daar beperken ze zoveel mogelijk in. Leuke foto’s van onze zoon krijgen we van de juf via de e-mail of een appje.

Waarom vind ik groepsfoto’s minder erg; we beseffen ons ook dat dit nu eenmaal bij de moderne wereld hoort. Een groepsfoto van een onschuldige en leuke situatie beschouwen wij als iets dat er soms een beetje bij hoort. Maar we beperken daarin wel dat onze kinderen op de voorgrond staan.

Vakantie aan het Gardameer

Vakantie aan het Gardameer

Wanneer onze kinderen naar, bijvoorbeeld, een kinderfeestje gaan, leggen we meestal aan de ouders uit dat wij onze kinderen liever niet herkenbaar online hebben. Daar is nog nooit moeilijk over gedaan.

Een positieve trend vind ik dan ook dat veel ouders er voor kiezen om plaatjes te plakken over kinderen die op een foto staan. Zo kan je het leuke plaatje toch delen, maar respecteer je de privacy van een ander. Soms zie ik foto’s van, veelal, moeders met een kindje in de draagdoek. Hun eigen gezicht hebben ze dan afgeplakt, maar die van het kind niet. Ik vind dat bijzonder… want waarom is jouw privacy wel van belang maar dat van je kind niet?

 

Wat kun je doen om de privacy te respecteren?
HartjeZorg ervoor dat je kind/andermans kinderen onherkenbaar op de foto staan
Dit kan bijvoorbeeld door hen van achter de fotograferen
HartjeVraag aan de ouders van andere kinderen hoe zij staan tegenover het online plaatsen
van foto’s die je van hun kinderen maakt tijdens een activiteit
HartjePlak gezichten af met vrolijke smiley’s of hartjes
HartjeVersleutel je blog met een bezoekerswachtwoord
HartjeStel de privacyinstellingen van je Facebook/Instagram etc. bij
HartjeVerstuur foto’s van je kind alleen naar mensen waarvan je weet dat zij respectvol
behandelen.
HartjeMaak duidelijke afspraken met je gastouder/kinderdagverblijf/school over wat je wel en niet online wilt hebben!

 

Eigen keuze
Wat ik ook mooi vind om te zien is dat tegenwoordig steeds meer scholen bewust bezig zijn met uitleggen wat online privacy is. We kennen de plaatjes denk ik wel? Kinderen kunnen op die manier zien hoe snel iets zich kan verspreiden en waar naar toe. Dat helpt hen met het bewust zelf kunnen maken van een keuze over het online plaatsen van materiaal.

Ik vind het ook nog echt de eigen keuze van ouders om te doen met foto’s en verhalen wat ze willen. Je bent als ouders verantwoordelijk voor je eigen kind, en ik weet dat al deze ouders dit ook vanuit liefde doen. Ik veroordeel dan ook niemand, ik wil alleen graag uitleggen waar onze keuze vandaan komt.

Hoe ga jij om met de online privacy van je kind? Laat gerust een reactie achter!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!
cropped-hart-los.png
Jouw gegevens worden met respect behandelt

Miluška Flooren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *